Terug naar programma archief                                                                                                                      Naar foto album

Capelsche Veer

Winter 1944-1945

Op 16 december barst volstrekt onverwacht het Ardennenoffensief los. De geallieerden worden verast. In het Land van Heusden en Altena besluit generaal Student tot een zelfde overval. Hij zet parachutisten over de Maas en bij Capelsche Veer raken zij in een helse strijd met de in Capelle en in de Langstraat gelegerde Polen. Deze krijgen steun van de Engelsen, Schotten en Canadezen. Ondertussen voltrekt zich nog een ander drama. Namens de verzetsgroep André opereert in de vijandelijke linies de Sprangse verzetsman Jan de Rooij, die zijn activiteiten met de dood bekoopt. Als end januari 1945 de strijd is gestreden betreuren de geallieerden- en de bevolking met hen- rond 350 doden en gewonden.

Mei 1980

Spontaan ontstaat uit de plaatselijke bevolking de gedachte om de mannen te herdenken, die 35 jaar terug- ver van hun eigen vaderland- voor ónze vrijheid vochten. Maar niet alleen de mensen uit de naaste omgeving begrijpen waar het om gaat. Tot ver in Brabant voelt men aan dat dit eerbetoon op zijn plaats en echt gemeend is. Duizenden mensen verzamelen zich aan de voet van de oude, immense wilgeboom, die in de oorlog de bevriende nachtpatrouilles als oriëntatie diende.
De gemeente Sprang-Capelle, Rijkswaterstaat en de pachter van de grond ter plekke verlenen alle medewerking. Poolse, Britse en Canadese oorlogsveteranen herdenken hun kameraden, samen met de burgers.

Mei 1985

De ontmoeting tussen burgerij en oud-strijders in 1980 krijgt een vervolg. In 1983 reikt Prins Bernhard in Sprang-Capelle de verzetsherdenkingskruizen uit. Onuitwisbare oorlogsherinneringen komen weer boven, ook die aan het Capelsche Veer. Men beseft dat velen uit die tijd niet meer in leven zijn en dat de wilg aldaar de herinnering slechts zwijgend bewaart. Daarom vat de gedachte post dat 1985- als velen van de generatie van toen er nog wél bij kunnen zijn- het jaar is om met een sobere bronzen gedenkplaat de wilgeboom de status van
''natuurlijk monument '' te laten houden. Een onvergankelijk eerbetoon, namens de oudere maar ook de jongere en nog komende generaties.